Kleine verschrikkingen

224    DE    DERDE    KLEINE    VERSCHRIKKING.

zwaar ziek — minder woorde kon je nie zette — meer was nie noodig om ’m voor te bereije — maar toen-ie van ’t bureau thuis kwam met de rèmp, ja ’n ramp was ’t — ’n schande van ’n ramp — dat je zóóveel guldes voor ’n woord most betalen — ’n som waarvan je schrök, ’n som waaran ze nie konde denke na de cente die de begraffenis gekost had — en dan nog nie eens    te    wete    of Sally in    Battavia

was of an boord van    ’t    schip    — toen-ie    met    die

r&mp thuiskwam, begrepen ze dat ’t beter was te wachte. Selien wou ’m schrijve na Singepoer of na Marsjeille of na ’n andere plaas    die    de boot andee —    dan    viel

’t ’m nie zoo erreg op    z’n    maag    — en oom    Mau    had

’r wel oore na, maar dat je al weer met de naam van ’t schip zat — dat je nie wist hoe en wat — al bewoog je hemel en aarde, je kon nie — je most ’in zoo as-die van boord stapte en na vader vroeg van de ellende vertelle... De dagen waren voorbij gekropen — elk uur van den dag hadden ze ’t ’r over gehad — over zoo’n godsjammer — over ’t ongeluk dat Bram zaliger nagedachtenis ’t nie had beleefd — tot de brieve-kaart ze overnieuws opschrikte, de brievekaart waarin Sally schreef dat-ie met die en die boot Woensdag zou ankomme. Om vier uur, nacht-stikkedonker, waren