Kleine verschrikkingen

DE DERDE KLEINE VERSCHRIKKING.    221

scheijen, kippig as ze in de laatste jaren geworden was.

„Hoe ken men zóó eigenwijs zijn,* zei Selien bijna in ruzietoon: „as wij ’t nou toch zegge! Oom hèit al ’n zitje. gevonden. *

„Wat hadde juillie zoo ver te loope,* hijg-blies moeder, weer op Selien’s arm leunend, pantoffelvoet voor, pan-toffelvoet na.

„Nou? Was djlt nou de moeite?*, zei Selien ’r neerdrukkend op ’n jutte-baal: „Goddank! Da’s geen weer om in te lóópe. Da’s weer om thuis te zitte in je onderlijfie met ’n kom koffie* . . .

Met ’r zakdoek-builtje, ’n klef-nat propje, waarmee ze al van vijf uur was bezig geweest, wreef ze ’r voorhoofd en nekje droog. Dan dee ze wat oome Mau dee. ’r Hand, boven de wenkbrauwen, schutte de zon af — ’r oogen bestaarden het fel-spiegelend watervlak.

„Zien juillie wat?* —, vroeg moeder, kurkig hijgend.

„Ja — daar, een, twee, drie!* —, zei Selien kregelig.

Moeder kon ’n vragen doen, ’n önzin-van-’n-vragen in die hette. Asof je zoo maar zag, zóo as je zat.

Maar spijt voelend om ’r bitsen toon — van de dorst en ’t zweeten was je jezelf niet — begon ze goedig te sussen: „Dat begrijp-ie ommers wel — je ziet alles en