Kleine verschrikkingen

220    DE    DERDE    KLEINE    VERSCHRIKKING.

makkelijk ... ’k bezwijk haas — ’k schwiets me 'n ongeluk" ...

Uitgeput-nijdig greep ze voor de zooveelste maal ’r zondagsehen hoed, die fokkesehootend om de hoedepen op den onrustigen wind laveerde.

’t Was haas geen doen, An de eene arm moeder — an de andre de zorreg van ’r rokken en hoed. De voile kleefde an ’r gezich — ’r hart klopte met h&mers tegen de baleinen van ’t corset.

„Wat trek-ie nou?” —, blies moeder, effen zoutzak-kerig stilstaand: „wat hei-je ’n haas over niks!”

Kort, dik vrouwtje, stond ze als ’n stervende baars te kieuwhappen, zwaar van ademplof alsof ze voor ’t fornuis ’n doovekool lei te bewaaien.

De wandeling zoo vroeg, zóo ongewoon, had ’r van streek gebracht en dan nog te draven as ’n koetspaard, as je ja ’n uur de tijd had, was goed om je ’n ziekte te bezorgen.

„U ken toch uitruste waar oome Mau uitrust,” redeneerde Selien ongeduldig-opgewonden.

„Nog zès stappe en je ken zitte gaan!” —, riep oome Mau.

„Nog zès stappe?” —, vroeg moeder, niet geloovend.

Ze kon van dichtbij geen hond van ’n paard onder-