Kleine verschrikkingen

DE DERDE KLEINE VERSCHRIKKING.

Oom Mau, ’t vlugste ter been, liep vooruit en toen-ie pak-an van pas, zooas-ie alles pak-an dee, de balen geperste jutte bereikt had, liet-ie zich als ’n sputterend zeepbelletje op de voorste zakken, de knietjes tegen z’n buikje geklit, de spons-dikke handjes om de knie-proppen.

„Kom dan!” —, riep-ie, ’t paarsrood gelaat met de sehel-gele baardstoppels toe naar de vrouwen: „Je ziet hier over ’t heele water tot an de zee!” ...

„U heit makkelijk roepe!” —, klaag-zuchtte Selien, pratend met brokjes van ’t hijgen — allemaehtigste, ze kon haas niemeer! — moeder most ze sléépen — moeder dee passies as ’n kind van ’n jaar — moeder hing an ’r lijf as ’n vrachie lood — moeder was oenbeschriej e zoo dik — en dan bij die warmte, die hette dat je asem voor je mond smolt —: „u heit ’t