Kleine verschrikkingen

DE TWEEDE KLEINE VERSCHRIKKING.    213

Z’n heesche stem verschrikte ’t    kind.

„O, oome,” begon ze    te huilen.

„Nou diè nog! Hou je bek!", snauwde hij, hooger houdend de lamp.

Het licht overschuimde de witte plek van de kist, beschijnend ’n tip van    de muts    en ’n    schouder    in

wit. Het gelaat zag-ie niet. Angstzweet beperrelde z’n voorhoofd — vloekend    tastte-die    achteruit,    meenend

geluid in de kist te hooren. Het was het flard van ’t behang door de trekking der deur zacht-bewogen, dat tegen de deksel schuurde. Truus met bevende handen, verschrikt door z’n aarzlen en vloeken, drensde opnieuw: „... O! ... O!... As ze nou lééft!... O! O!.. .* In kolkende drift, vaal-bleek in den schijn van de lamp, keerde Engel zich om, uitraspend de woorden:

.. Hou je smoel! ... Halve güre!... In ’n gesticht most je wezen!... Met je stomme gegrien!... Mot ’k de lamp uit me pooten laten vallen!... Wat dee je d’r an!”

De deur, dichtgevallen, trok-ie weer open, luistrend, en op den drempel trachtte-ie in de kist te kijken. Het was te ver af. Plomp dee-ie ’n pas vooruit, nóg een, hard-klossend met de klompen, in zottelijk pogen ’t onzichtbre te verschrikken*