Kleine verschrikkingen

214 DE TWEEDE KLEINE VERSCHRIKKING.

„Wel verdömd!” —, vloekte-die bij ’t zien der blauwe starende oogen in ’t wassen mom onder de muts. De lamp in z’n hand beefde en ’n stroom van woest ontzetten ging van z’n op-spalkte oogen naar het teer-blauw gestaar. Vaal-witter was-ie dan ’t lijk en schor, de woorden uit de keel scheurend, heeschte-die:

„Moeder! Moeder!... Schéélt je wat?"

Onbewogen bleef het teere gestaar, de zachte blau-wing der oogen naar de geel verfde binten — het werd even ’n zuigende benauwenis. Toen klopte-die bruut, steunend van angst, met den klomp tegen het hout van de kist, dat ’t doordreunde de kamer en heescher nog riep-ie:

„ ... Móeder!... Moeder!... Wat is ’r ?... Geef dan goddoome ’n antwoord!...”

De oogen glaasden star, blauw in ’t mat-glanzend wit, onmeetlijk van vredige kalmte. Plotsling begréep-ie, bonsde z’n knie op den grond en de hand beverig nog, vochtig van ’t water der teil, nat van petroleum, drukte de oogleden toe, wier kilheid snee in z’n warmte van vleesch. Even vlug stond-ie op, rukte het deksel naar -t hoofdeind, niet kijkend of de oogen dicht bléven en de angst deed ’m dwaaslijk nog rondkijken