Kleine verschrikkingen

212    DE    TWEEDE    KLEINE    VERSCHRIKKING.

Het was buiten iets frisscher geworden. Ze stonden in ^ft donker naast den stal — de boer streek met de hand door ’t haar, dat ijskoud klitte op ’t hoofd. Weer vloekte-die.

„Dat wil ik is zien, godverdomme,” zei-die schor-rig en bevoelde z’n mes — alsof gevaar ergens dreigde.

Zwijgend liepen ze ’t winkeltje binnen. De schel rinkelde na. Driftig greep de boer den ijzeren beugel, toen den klepel om ’t geluid te smoren ...

„Is ’r licht?”, vroeg-ie, vreemd-pratend.

„’t Nachtpitje, oome,” beefde Jannie bij de deur.

Engel trok de winkellamp wat op-zij, lichtte de lamp uit den hanger. De peer kwam te rusten in z’n trillende hand en de doorzweete petroleum overglibberde z’n vingers.

„Vooruit,” zei-die bot, opentrekkend de zijdeur. Koude huivingen gleden over z’n rug en verschrikt, terugstappend, zei-die met heesche stem: „verdomd!... Hoe komt de kist open!”

„Dat heb ik gedaan” —, beverig praatte Truus: „o! o!... lieve Engel...”

„Hou je bek!” beet-ie ’r af: „wat doe je ’r met je pooten an!”