Kleine verschrikkingen

DE TWEEDE KLEINE VERSCHRIKKING. 195

Daar stong je versteld van... Zoo dik... zoo dik as de bus van de thee — nog wel dikker... Je wer d’r ijzig van — Hoe dat zou kommen, hè?... Hoe komt ’r in, wat ’r nie in zat ?...”

„Ouwerdom," lei Trijn uit. Het verhaal van de doode vrouw, die vlak bij ’r in de kist moest liggen, prikkelde ’r nieuwsgierigheid. Ze was verzot op histories en ’n lijk had ze nog nooit gezien.

„Leit ze hiernaast?” —, vroeg ze om wat te zeggen.

„Gekist,” zei juffrouw Klos: „en ’n móóie dooie... ’n móóie dooie... rustig as ze léit... Of ze lacht”...

Er waasde ’n stilte in ’t winkeltje. Het dopje boven de lamp knerpte aan de haarspeld, maar van buiten lalde geraas van hossende boeren. Bij Engel scheen pauze te zijn.

„’k Zou d’r bést willen zien," zei de meid, stijf-kijkend in de lamp.

„Daar schrik-ie van as je ’t nooit hei gezien," glimlacherde juffrouw Klos — in geen tijd had ze zoo lang en gezond geredeneerd — ze voelde zich haast plezierig.

„Vast nie. Vast nie," ontkende de meid: „ik ken