Kleine verschrikkingen

194    DE    TWEEDE    KLEINE    VERSCHRIKKING.

gen... ’t Is zoo’n kleine kist nie... As je moeder zag, docht je wat ’n schrale vrouw, nie waar, maar as ze uitgekleed was, viel ’t lang nie mee... Da’s gek, hè ?... Dat zou je zoo nie zeggen... De kist is langer as de toonbank...”

„Wel hoe is ’t mogelijk!” —, sprak de meid. Ze hield den brief met de spelden in de hand, nieuwsgierig.

Toe wouen ze de kist opsteken... O, men-schen zee ’k... verbeel je nou toch!... je hoef heele-maal nie te probeeren... We krijgen nog nie eens de leege kisten van ’t goed na de zolder... Die binne wel driemaal zoo klein... Nou is ’t waar dat die hooger binne... maar ’t zit ’m in de lengte en nie in de hoogte... Maar zoo eigewijs! God zoo eige-wijs!... Ze wouen ’t toch is probeeren... en al de kalk stieten ze van de muren... O, zoo eigewijs en zoo naar ’n leege kist as die stoot... Je beschadigt de kist zee ik... Zoo eigewijs! Toe mosten z’m wel zetten naastan en hebben ze met Suus moeke na benejen gedragen... Da-was veel maklijker ... Want ’n mensch ken d’r op en d’r af, maar ’n kist al was die zoo klein as die doos — dat gaat nie — dat gaat nie... En wat ’n dikke beenen!...