Kleine verschrikkingen

DE TWEEDE KLEINE VERSCHRIKKING. 193

de oogen droogwrijvend:    „zoo’n goed mensch ... je

wil d’r toch nie missen al is ze vier en taehen-tig”...

„Vier en tachentig?”, verbaasd sprak de meid, ’t bezweet hoofd met de confetti bij de lamp schuddend: „zoo oud wil ik bést worden!”

„Ja ’t is ’n leeftijd”, knikkerde juffrouw Klos, ietwat blij-ig dat ze ’n moeder had, die zoo oud was geworden.

„Vier en tachentig — vier én tachentig,” benadrukte de meid: „dan is ze nie in d’r wieg gestorreve” — ze bukte weer naar de laars, den veter halend door de stoffige oogjes. De zweetrige nek met de plakking van confetti — de jongens hadden handen vol in ’r hals gestopt — dat kleefde overal onder ’t lijfje — roodde pootig in den lichtkegel der lamp.

„Ja-ja,” zuchtte juffrouw Klos: „twee dooien in korten tijd ... Twéé dooien.”

„Waar leit ze?” —, vroeg Trijn, klaar met de laars: „Leit ze boven?”

„Welnee,” vertelde juffrouw Klos: „de trap loopt om, begrijp-ie?... Kijk zóo met ’n bocht” ...

„Ja precies.”

„...Nou toe wouen ze de kist na boven bren-

13