Kleine verschrikkingen

192 DE TWEEDE KLEINE VERSCHRIKKING.

’n artikels van niks. Wacht nou zal ’k ’m maar meteen ’r in rijgen” ....

Ze trapte de laars uit, zette ’r op de toonbank, peuterde den verganen veter uit de gaatjes. Terwijl rommelde juffrouw Klos zenuwachtig zoekend... »God waar die spelden nou zijn!.... Hier hei-je de naalden .... O, die kinderen da’s ’n vloek, das ’n vloek.... Om spelden zoo weg te stoppen” ....

„Mensch mot je daar om huilen,” zei Trijn goedhartig : _B’t Is heelemaal de moeite nie waard.... Huil as je begraven wor.... Geef nou ’n gewóón brief-ie!.. .. Wat zoek-ie nou ? Ze leggen toch vlak voor de hand!” ....

»Dat binne geen veiligheidsspelden en ’k ken d’r op zweren dat ’r ’n doosie stond” ....

»Nou jij snottert ook om niks Ik bin voorzien,

hoor.... Geef je nou geen moeite!____”

»Ze binne d’r gewéest”, drensde juffrouw Klos, huilerig .... »0, wat ’n getob .... En as ’k maar nie zoo overstuur was van me moeder... van me arreme moeder” ....

»Is*die dan zieker?”, zei Trijn bukkend om de laars aan te trekken.

„Gisteremorgen gestorven,” klaagde juffrouw Klos,