Kleine verschrikkingen

190 DE TWEEDE KLEINE VERSCHRIKKING.

„Dat ken je wel stoppen,” zwakjes-lachte de vrouw achter de toonbank.

„Ja stop maar is! D’r is geen stoppen an.... 't Goed is zoo draa-ig.... ’t Is goddoome ’n schande... ’k Ben blij da-je open bin hoor! .... Hei-je is ’n brief-ie spelden voor me.... Veiligheidsspelden hei je nie, wel?”

„’k Zal is zoeken,” zei juffrouw Klos, de la opentrekkend: „je mot zoo van alles hebben, hè? .... En we hebben ook van alles .... Maar je weet nie altijd waar ’t zit.... We hebben zoo’n boel in huis .... En me dochters die hellepe ook.... De een leit ’t hier, de ander daar.... D’r motten nog veiligheidsspelden zijn .... Jannie! Jannie, waar leggen de veiligheidsspelden ?”....

„Doe maar geen moeite,” meende de meid: „’t is toch voor ’n oogeblikkie en strakkies trappen ze ’t weer af, de kerels.... Ze halen met d’r pooten je goed van je lijf.... As je staal an had zouen ze ’t nog van je scheuren.... Doe maar geen moeite, juffrouw.. .. Geef maar ’n brief-ie gewóne en’nveter voor me laars!”

Juffrouw Klos, koppig als ze wat zocht, rommelde de la onderste boven, beevriger wordend nu ze niet vond.