Kleine verschrikkingen

DE TWEEDE KLEINE VERSCHRIKKING.    189

galmend — heiseheiseheise — heiseheiseheise — hopsasa .... Ze hosten in slier in ’t duister, ’t straatje afsnijdend, schoon-vegend, alles opdringend naar den stal van Engel. Een gillende vrouwsstem, slijmrig en schor, koe-klaagde hopfalderiere — hopfaldera — en weer ’t bulkrig geweld der mansstemmen — ’t lijven-gehoop in ’t donker iets logger van duister — ’t vonkengedwerrel uit ’n sigaar, wegwaaiend, scherprood van spetjes — en stompend gedraaf het winkeltje langs met schemerlicht-schijn op de voorste gezichten, op ’n boord, op ’n hoed — en weer ’t duister, de ruggen massiever-van-donker dan ’t zwart.

Een kwam terug, de meid die diende bij Prins, bezweet, met confetti-geplak in ’t zweet van ’r nek, in ’t zweet van ’r koonen, in ’t zweet van ’r voorhoofd. Na-snakkend van ’t hossend geplomp in de straat — liep ze Jannie lawaaiend voorbij en ’t winkeltje binnen.

Juffrouw Klos schrikte op.

„ Jeesis mensch wat bin ’k heet.... Allemachtig ’k smelt.... Die kerels, die trappen maar raak!... Kijk is me rok ... Zoo hebben de sloeries ’m afgetrapt... Zou je ze nie op d’r bek slaan? Da’s me zondag-sche.... Goed van zeven stuivers de el.... Naai dat nou is.... D’r is geen naaien meer an ! *...