Kleine verschrikkingen

186    DE    TWEEDE    KLEINE    VERSCHRIKKING.

Klets!. . . Ik de meid, zij de madam! Dat zou jij wel willen ... Ja, dat zou jij wel willen” ...

Ze keef nog terwijl moeder ’t kamertje in-ging en op ’t zeil van de tafel beevrig het nachtpit je zette, klein vlamske boven de olie, dat de kamer in duister liet, wittige schampvlekjes gaf op de schroeven der doodkist, de koopren gewichten der hangklok.

Suus kwam ’r na in den winkel, telde de vettige centen op de toonbank.

„Is dat alles?”

„Je hei strakkies gehad,” zei schuchter de moeder. „En wat hei’k gehad?” —, zei Suus driftig: „tien centen strakkies — nou weer tien centen... D’r is geen meid in ’t dorp die ’r zoo armoeiig bij loopt... Dat ken je wel houen, hoor!”

Ruw smeet ze de centen op ’t glas van de uitstal-doozen: „’k Ga net zoo lief as dienstmeid bij andren! Daar werk je je voor in ’t zweet!.,..”

„Nou dan,” suste moeder, de centen bijeen wrijvend en ’r ’n dubbeltje naast leggend: „nou dan — as je maar nie zoo schel praat... zoo schel praat... me hoofd is zoo zwaar ...”

Suus zonder dankje te zeggen, veegde ’t geld in 'r hand, liep ’t winkeltje uit, de deur open latend en