Kleine verschrikkingen

DE TWEEDE KLEINE VERSCHRIKKING.    185

Opstaand van achter de toonbank, niet bangerig nou, omdat Suus achter was, ging ze naar ’t keukentje, waar de lamp brandde. Suus wrong het lang-bruine haar in ’n knot voor den keukenspiegel naast ’t fornuis. Het nachtpitje stond op den schoorsteenrand met ’n verkoold pitje er in. De vingers van moeder vischten ’t op, wreven de beoliede toppen an ’r haar.

„Was dat nou zoo’n moeite?” —, klaagde ze — „om ’t pitje effen te voorzien .... om daar zoo’n herrie over te schoppen” ....

„Nou woü ’k nie!” —, keef Suus, nijdig uitvallend: „wie maakt de bedden? Wie heit de vloer geboend? Wie heit meegeholpen om groomoe te wasschen? Wie heit de blauwe pan geschuurd? Je ken mijn wel alles laten doen! Ik bin geen meid hoor!.... De heele morgen hei’k an de wasch gestaan en me pooten stuk-geschrobd . En wat voert zij uit! Nog te lui om ’r ’n pitje in te doen! Ik laat me nie judassen!”...

„As ze nou béng is voor de kist,” zei moeder zach-jes, het pitje anstekend met sterk gebeef van de handen.

„Dan mot ze maar nie bang zijn,” snauwde Suus, de haarspelden in den wrong duwend: „’n meid van haar leeftijd mot nie bang zijn ... Uitvluch-ies!. ..