Kleine verschrikkingen

DE TWEEDE KLEINE VERSCHRIKKING.    187

’t schelletje klingelde lang-klaaglijk telkens ’n tik en nog een.

Achter de toonbank zat huilrig juffrouw Klos, de maagre vingers om het voorhoofd en praatte zacht-kreunend:    „O, wat ’n noodlot... Wat ’n kinderen!...

Wat ’n zorgen ... Lee ’k in me kist... lee ’k d’r in! O!” ...

Jannie, hangrig, gewend aan ’t gezanik, ’t eeuwige huilen, was buiten gaan staan, ’t Was roeziger — meerdre troepen hossende boeren dreunden voorbij. Bij de koekkraam van ’t schreeuwende, tierende joodje was ’n knuistig gedrang. De walmende toortsen, roet en vlammen uitploffend, zetten in brand het vleesch der gezichten. Handen, die op-geheven werden met nummers van verloote koeken, leken purper van aanslag en ’t beweeg der petten en kappen golfde ’t licht-vlak langs, oversproeid van rossigen gloed. Boven de menigte uit, lodderend-schreeuwend, dansend als ’n krankzin’ge om d’aandacht te trekken, was ’t joodje galmend z’n Oho’s, ’t, gelaat rood bevlamd door ’t licht van de toortsen. Het ijzeren rad in z’n fel gewentel tegen de klik-van-fortuin, had ’t vinnig geblaas van ’n mes tegen ’n draaienden slijpsteen.