Kleine verschrikkingen

178    DE    TWEEDE    KLEINE    VERSCHRIKKING.

„Ga ze dan halen," zei juffrouw Klos, de polsen geruchtig betastend :... . „Bij ’t stel leit ’n doossie.” „Ajazzus tèlkes voorbij de kist,” huiver-angstig en korzlig zei Jannie, die bang was in ’t donker, altijd op Suus wachtte om naar bed te gaan.

„De kist zal jou nie opvrete,” zei moeder met onrustige oogen.

„En ’k doe ’tnie,” zei Jannie huilrig: „’k ga ze nie halen... Dan mot jij maar lucifers in de winkel leggen... Doe jij ’t dan.”

„Bin jij béng... groote meid,” redeneerde juffrouw Klos, droog in de keel: „d’r leit ’n doossie bij ’t stel en een op den schoorsteen” ...

Jannie stampte driftig op den grond en haast heesch van angst, snikkerde ze: „Omdat jij te bang bin mot ïk ’t doen... Met die smerige kist... om die ook daar te zette... En nou zal ’k ’t doen... Maar voor ’t laatst hoor je!... En dan doe ’k ’t niemeer!... Hoor je... Ik bedank je!... Dan mot jij maar lucifers op zak steken! Hoor je!...”

Met ’n zet schoof ze ’t winkeltje in, duwde de zijdeur, die piepend dichtklepte, open en de deur van de keuken die met ’n plomp toeviel... en ’n hand naar ’t stel... en ’t doosje... en ’n koude ver