Kleine verschrikkingen

DE TWEEDE KLEINE VERSCHRIKKING.    177

„Daar is ze,” zei vrouw Abel, ’t hoofd in vlug geknikker: „kracht hoor!” — Met ’n zet dribbelde ze weg, driftig-parmantig, de mand met ’t pond soda als iets bijzonders vooruit op den buik.

„Is me dat wegblijven!” —, drensde juffrouw Klos: „jij bin toch ’n doerak... Me zoo alleen laten... Me zoo alleen laten ... Me zoo alleen laten! ”

„Dat hoef je nie driemaal te zeggen," snauwde Jannie: „’k bin nie doof" ....

„Me zoo alleen laten in ’t donker” ....

„Ze zeilen je nie stelen,” zei kregel ’t kind: „ik wil ook wel is wat van de kermis zien... Gister hei-je me óok thuis gehouen.”

„O! O!... Wat ’n kindere,” klaagde juffrouw Klos, opziend naar den hemel, die geheel donker was geworden, zwaar donker zonder sterren. Jannie gewend aan ’t gezaag, liep onverschillig ’t winkeltje in, nam de lamp uit den hanger en voor de deur vulde ze de peer, luistrend naar het klukken der olie of ’t vol liep.

„Hei-je lucifers?" —, vroeg ze nog bukkend.

Moeder betastte de zakken buitenwaarts, wat sleutel-gerinkel en zacht gerammel van andere dingen gaf.

„Nee,” zei ze, zoekend.

„Nou, jassus ik ook nie,” snauwde Jannie.

12