Kleine verschrikkingen

DE TWEEDE KLEINE VERSCHRIKKING. 179

dwazende angst... en ’n ruk an de deur en met ’n gier de kist langs.... en de andere deur en opgewondener-woedend dan: „ ... En nou dóe ’k ’t niemeer!... Vraag ’t nou nóg is!... Doe ’t zelf!... Da’s voor me kermis !... As andere lol hebbe!... Dan mot ik thuis blijve!...

Hortend snikkerde ze bij ’t knielen voor de lamp.

Zacht overschemerde de aanzwellende lampschijn het witte gezichtje, fijn en met diepsels onder de oogen. De gebogen kam hield glad de haren langs ’t voorhoofd — daar achter slodderden ze weg, piekrig, verkroesd. Het jurkje was van vaal geel met breede bruine strepen en ’n ceintuur van bruin leer omkneep ’t middeltje. Ze droeg de lamp naar den hanger en ’t volpropte, verwaarloosd winkeltje met de overladen hokken aan de wanden, de toonbank en het goed dat aan de zoldering hing, kwam in domligen schemer. Er was van alles — ’n pot, half-gevuld met kalkpepermunt — ’n trommel met glazen deksel schuinweg met kaakjes, oudbakken figuur-kaakjes en kaakjes met gesmolten witte suiker —, ’n vak met sigarenkistjes overwippend de planken —, ’n plank met schulpen doosjes, schulpen doosjes met spiegels en schulpen doosjes met hengsels — fleschjes eau-de-cologne —