Kleine verschrikkingen

166    DE    TWEEDE    KLEINE    VERSCHRIKKING.

en lompig eens kijken — ze stierf niet. Het was ’n wonder. Gezonde kinderen sterven, gromde Sien, zoo ’n oud mensch dat God en de wereld tot last is, blijft leven.

Het voorjaar proestte in ’t land, ’t werd Mei, Juni — groen aan de boomen, zang in ’t groen, fluiten van vogels.

In de loods hadden zwaluwen ’n nest gebouwd — die sjilpten zelfs ’s nachts. In de hoeken bij Knier waren webben met ijvrige spinnen — bij tijden verdwaalde een gonzende bij in het kot. Simon, de man van Truus, was eindlijk terug voor drie weken, vond z'n vrouw verfletst, met ’n gezicht dat ’m dee schrikken, zóo had ’t tobben ’r vervormd en vermagerd. De oogkassen waren groot, de jukken uit-stekend. Alles op ’t gezicht was vermagerd, verdierlijkt, geconcentreerd om den grooten geel-tandigen mond, die vooruitstond als om te knagen. En altijd ’n gedwee smarttrekje om de dunne lippen, ’n groef onder ’r oogen van ’t drenserig huilen.

In ’t dorp hadden ze ’m al gewaarschuwd van het kind dat uit de wieg was gevallen, terwijl Truus ’r moeder boven aan het helpen was — daaglijks begon de vrouw, stil-klagend dat Aagje in ’n stuip