Kleine verschrikkingen

DE TWEEDE KLEINE VERSCHRIKKING.    165

zilvrend tusschen de reten, meende ze den kop te speuren, zooals ze 'm in Engel’s handen door ’t gat had gezien, met de roze wijde neusgaten en de stugge haren. Klappertandend onder het dek begon ze dan weer... lieve God... lieve God — heelemaal kindsch — stak het hoofd tusschen de dekens, riep: kischt!... kischt!... kischt!... beluisterde de stilte, de on verbroken stilte met ’t alleenig geklik van verregende sneeuw.

Den andren dag brachten ze eten met ’n extra, ’n vettig varkenskluifje.

Ze vrcit niet.

Den volgenden dag was Engel van huis, vergat Sien eten te brengen en den derden dag vond Klaas ’t eten zooas-ie ’t gebracht had, met het vet gestolten en de kluif er heel bovenop.

Groomoe vreet niet, boodschapte Klaas: ze is ziek.

De ouwe dag, zei Sien rustig: ’t zou ’n zegen voor d’r zijn as ze uitstapte.

Knier stapte niét uit. Het leven leek ingeroest in ’t zieke lichaam. Drie dagen lag ze met koorts, kwam Engel eens kijken, kwam Jannie eens kijken, kwam Suus angstig-verlegen eens kijken, kwam Sien stuursch