Kleine verschrikkingen

DE TWEEDE KLEINE VERSCHRIKKING.    167

was gebleven — en hoe ze ’r in was gebleven — en dat ze blauw zag — en dat ’t nie uit de wieg was gevallen — en dat-ie ’r most gelooven... nie slaan... o god nie slaan... dat al de menschen logen dat ’t uit de wieg op de hersentjes was gevallen... maar dat ze lógen... o logen... o!... o!... dat ze blauw zag van de stuip... heelemaal blauw... zooas Jannie ’t ook had gehad... dat ze zoo angstig was... en of-ie d’r nie na ’n gesticht wou laten brengen... nie na ’n gesticht...

Hij, ruw, hoekig, bang voor de vrouw, die bang voor hèm was, liep naar de kroeg van Hasselaar, daar drinkend met ouwe kennissen, kwam thuis als ’n schooljongen, verlegen en rilrig, had voor geen goud ’n nacht in ’t bed bij z’n vrouw geslapen. De laatste week, heel toevallig, liep-ie met Engel de loods in, hoorde geluid in het hok. Hei-je nog varkes had-ie gevraagd — en Engel verwonderd: weet je dan nie dat moeder ’r leit? Nee dat wist-ie niet. Hij was zóóveel jaren weg geweest, had schoonmoeder niet gemist. Dat ken je hebben, as ’r thuis gedonderjaag is. Simon an ’t kijken in ’t hok, an ’t vragen, an ’t vloeken. Wat bliksem as ’r thuis ’n kamer was! Was ’t dan moedwil? Dienzelfden dag bracht hij Kniertje weer