Kleine verschrikkingen

164    DE    TWEEDE    KLEINE    VERSCHRIKKING.

van roode ribjes, begon zachjes te huilen, te klagen, zoó kindsch was ze geworden. Klaasje had ’r gevraagd wat ’t was, toen had ze geroepen om Griet, die ze hadden geslacht    — Engel,    de boer,    die    ’t hoorde,

ruwlijk an ’t lachen, gorglend asof-die    zou stikken, en

an ’t schreeuwen en voor de aardigheid — zóó’n lol had-ie ’r in, zoo goed was-die van humeur — duwde-die den kop van ’t dooie beest halfwege door ’t gat, knorde tot z’n    verhemelte    zeer dee en    ie omviel

van lachstuip op ’t stroo. An z’n vrouw vertelde-die hoe de ouwe gehuild had om Griet — wat-ie gedaan had en Sien grijnsde zuur.

In de loods lag dien nacht de ouwe vrouw wakker, benauwd, angstig klappertandend, kijkend naar de reten van het beschot, die licht waren van maanschijn. De stilte koortste ’r tot angstzweet, de stilte in het zwijnshok naastan, waar altijd gerucht in het stroo was geweest. Dan bad ze... lieve God... lieve God... niks as lieve-godjes-zeggend, niet wetend wat ze zou bidden en trilde van schrik toen ’n rat bij de gereedschappen ritselde, telkens ziend het halve lijf van het beest, de kwakken vet, de egale ribben. Eenmaal door ’n    zonderlinge    speling    van    maanlicht,