Kleine verschrikkingen

154:    DE    TWEEDE    KLEINE    VERSCHRIKKING.

De muziek maakt me bang... ’k Ken geen muziek hooren... En ’t is binnen zoo donker en waar die Jannie en die Suus blijven!... O, die muziek... die muziek...”

„Jij mot nie zoo prakkizeeren,” troostte vrouw Abel bot, spijtig dat ze opgehouden werd, zenuwachtig wordend door de opgewondenheid van de gekke vrouw. Jezus-nog-an-toe wat was dat mensch afgetakeld. Hoe was ’t gosmogelijk om zoo af te vallen van ’n kraambed en zoo gek te zijn bij tijjen. Je zag ’t ’r an. D’r oogen stonden geen seconde stil — d’r lippen beefden zoo raar. — Ze probeerde weg te gaan, opnieuw inzettend met ’n „nou juffrouw” —, maar dan begon juffrouw Klos weer, druk sprekend, met verward-lange zinnen. De magere hand streelde ’t hoekig voorhoofd, om de moeie gedachten bijeen te houden en de oogen werden telkens vol-rood van tranen.

Het dorp wist de historie van Klos. Een late bevalling — Jannie was twaalf èn de jongste — had ’r ’n groote vreugde gegeven, maar ’t kindje was na drie maanden gestorven door ’n val uit de wieg. An ’r man, die op zee voer, had ze geschreven dat