Kleine verschrikkingen

DE TWEEDE KLEINE VERSCHRIKKING.    155

Aagie in ’n stuip was gebleven — langzaam was ze aan ’t malen geraakt, an elkeen vertellend wat ze an Simon Klos had geschreven — dat ’t nie waar was, dat ’t kind uit de wieg was gevallen, maar of ze ’t ’m nie wouen zeggen as-die terug kwam, want Simon die was zoo driftig, zoo driftig. Soms had ze normale, heldere buien, meestal sprak ze van angsten, hield de klanten an de praat, vertellend, kallend, tot niemand van ’t dorpje meer in ’t winkeltje kwam en ’t zaakje stilkens verliep. Ze was van ’n groote goedaardigheid, vrindlijk en stil, maar mèt den dood van de zuigling — een jaar nu geleden — had ze gekeven dag aan dag, afgesnauwd en verwaarloosd de ouwe moeder van drie en tachtig, wier beenen waren gezwollen, die ze geholpen had, toen dat met de wieg gebeurde. De last met het ouwe mensch, dat niet sterven wou, löng gevoeld, last die haar de laatste jaren tot kleine kwaadaardigheden van goedaardig-vrindlijke-vrouw geprikkeld had, was in haat en hondschheid overgegaan, zóo sterk dat het oude vrouwtje in drift heen was geloopen naar Engel, ’r zoon, die haar na veel gevloek èn gevloek van z’n vrouw in huis had genomen. Maar Sina, de vrouw, vrouw met ’n mans-gezicht en snordons om de lippen, had de moeder twee