Kleine verschrikkingen

DE TWEEDE KLEINE VERSCHRIKKING.    158

da’k ’r ’n zoen kon geven ... nie-eens ’n zoen... nie-eens ’n zoen... O, nie-eens ’n zoen... Mensch dat maakt me zoo akelig... Zie je, ’k bin ’n friesche van me geboort... Enne me moeder was ’n friesche en die angst... die angst in me keel, hè... En me broer is ook zoo gestorreve — me Andere broer... Die was onderofficier... Mensch zoo’n knappe jongen ... En toe kwam ’t telegram en de trein die wou nie vort, die trein wou nie vort...”

„Daar zou ’k niemeer om huilen,” suste vrouw Abel: „da’s zoo lang gelejen.”

„As de dag van gisteren mot ’k ’r an denken... Zoo’n knappe jongen en hoe die rood van de koortsen lee — Zoo Sien bin jij daar?, zee-die zoo vroolijk en niks, niks kon je an ’m merken — twee uur later was-die dood... Dat was in Nijmegen... Mensch ik heb toch zoo’n verdriet in me leven gehad..— „Ja-ja,” knikte vrouw Abel, onrustig ’r boodschappenmand je ronddraaiend en in pogen om weg te komen: „nou ze zal wel kommen... nou...”

Maar juffrouw Klos, met schieting van angst in de oogen, hield ’r vast aan den arm, huilerig vragend :

„ ... Ach God, blijf nog effen... ’k Bin zoo bang...