Kleine verschrikkingen

152    DE    TWEEDE    KLEINE    VERSCHRIKKING.

’k zoo angstig... zoo angstig... da’k wel zou willen schreeuwen...”

„Hoe is ’t mogelijk,⁹ knikte vrouw Abel met stem van beklag: „je mot 'r nie over prakkizeeren.”

„’t Is ’n slag”, klaagde juffrouw Klos: „’t Is ’n slag... ’n Moeder blijft ’n moeder al wordt ze nög zoo oud — wil je d’r nie missen... Zoo goed as ze was enne zoo as ze ons voorging in ’t gebed.”

Haar stem sloeg in ’n drensig smart-falsetje en langs den mageren huilneus zaagde ’n traan, die over de kin op ’r voorschoot drupte. Dan weer plots, in hortend, nasaal gespreek, woorden inslikkend, onverstaanbaar, praatte ze verward, de polsen bevend bewriemend:    „ ... O, maar die angst, zie je... de

angst in me slapen... enne dat je nie slikken ken... O!... O!... O, ’k wou dat me Jannie thuis was met de peutrolie... Want ’k bin zoo bang, zoo bkng... nie voor de dooie hoor, voor de dooie nie... ’t Is ’n mooie dooie en vreedzaam, vreedzaam... Twee uur voor ze stierf heit ze nog ’n kom koffie gedronken — met suiker en melk — enne toe breng ’k ’r ’n borretje soep van gehakt vleesch en ’k zeg zoo : moeder hier hei-je ’n borretje — en ze was nog warrem, heelemaal warrem... maar dóód, hoor — en nie-eens