Kleine verschrikkingen

DE TWEEDE KLEINE VERSCHRIKKING.    151

uit de stad had besteld — de listige rakker — en dan was ’t vol naast-an bij Engel Gooi, ’r broer — zij heette Gooi van ’r van —, die van z’n stal ’n tuin had gemaakt, die je mocht zién. Daar wier gedanst bij muziek. Alleen hij had geen vergunning en Breeman met z’n kemiek en z’n zingende meid kon tappen zooveel as-die wou. Waar ze nou bleef! God waar ze nou bleef. Zeker erges an ’t kijken. En nog ’n brutale bek as ze werom kwam. Zij en Suus waren twee beesten bij tijjen, varkes van meiden. Je zou ze rammlen. Krenge in plaats kindren. ’n Straf. ..

As ze nou maar kwam — Jezus as ze nou maar kwam! Zij ging ’t huis niemeer in. Ze verdraaide ’t. Liever de heele avond buiten, liever dood vóór ze nog één stap in de winkel dee. Goddank, daar had je ’n bekend gezicht, de vrouw van den bakker.

„Heit u me Jannie ook gezien, juffrouw?”

„Jannie? Liep die met ’n kkn?”

„Ja die liep met ’n kan van peutrolie.*

„Nou ’k méén da’k ’r gezien heb, maar vast weet ’k ’tnie... Vast nie... Bin u zoo héél alleen?..”

„Ja ’k bin hier heel alleen en ’k bin zoo benauwd ... zoo benauwd... ’t Zit me telkes in me slapen, in me keel da’k nie slikken ken... Dan wor