Kleine verschrikkingen

DE EERSTE KLEINE VERSCHRIKKING.    131

hand genomen, omdat z’n gesmak zoo raar klonk als naastan ’n gaping in het getroost was — de kok wiebelde niet langer z’n voet.

Toen kwam dominee uit de andre kamer, gevolgd door den vader.

De president, de hoofdonderwijzer, de kok en de aardappelboer stonden op van hun stoelen. En ik deed 't gelijklijk, om niet te zeer    de aandacht    te trekken.

»Ja, ja, —    ’t is wèl ’n    droevige gebeurtenis,”    zei

de dominee, in denzelfden zekeren, luiden toon.

„Schrikkelijk, schrikkelijk,” knikte de president.

_M’t Is hier nog nooit voorgekomen, niet waar ?”

„Nee dominee.”

„’n Kind blijft ’n kind — ’n kind denkt niet na,” zei de wijze man nog eens.

Er gaapte ’n stilte, omdat niemand antwoordde.

Toen ging de deur voor de laatste maal open.

De neef van Plas, die zelf ’n hoogen hoed had opgezet, waarschuwde plechtig.

„ ... As de    heeren klaar    binne”...

Plas stapte    ’t eerst de    kamer uit    — toen    de

dominee — toen de president der muziekvereeniging — toen de hoofdonderwijzer — toen de kok — toen Èaams — toen Ari en ik.