Kleine verschrikkingen

130    DE    EERSTE    KLEINE    VERSCHRIKKING.

hand zou hebben gedrukt, zonder meer. Nu, terwijl-ie niét wist, den indringer niet geloofde, drong de wichtige, breed-uit betoogende kanselstem op je aan als ’n vlegelig ding, dat je vijandig gevoel gaf. Maar Plas huilde. En om hem en z’n vrouw was ’t te doen. Niet om ’n losbandigen letterkundige met afzonderlijke bijzon-derheidjes.

Af en toe scharnierde de deur.

De waschvrouw rood-bezweet, met ’n haastig aangetrokken zondagsch jak toffelde binnen, bleef houding-loos staan naast den kok, geïntimideerd door dominee’s stem. Even huilerig door de bewering dat iedereen zich op den dood moest voorbereiden, zelfs van z’n dierbaarste verwanten, streek ze breed-snufflend de hand langs ’r neus en dat oprecht-gemeend gebaar deed je aan, als je dacht an den jongen kerel die ’n huis verder te sterven lei.

Dan stotterde Ari over den drempel, onbeholpen van verlegenheid z’n hoed in de beenige handen draaiend. Schuw keek-ie om beurten iedereen aan en bij elk harder gesproken woord van dominee knipperden z’n oogleden.

Het bleef bij ons in de kamer ’n nare, drukkende stilte. Niemand bewoog. Baams had de pruim in de