Schetsen, deel 9

bezoek kwam, had z’n eigen pijp, *n pijp waarop-ie met potlood of inkt z’n naam zette. Op studentenkamers zie je ’t nog wel. Ofschoon ook dat en daar uitsterft. Oom brak niet alleen z’n eigen pijpen, als-ie argumenteerde, als-ie driftig werd — oom brak honderd-en-een-maal de pijpen van z’n broer en z’n vrienden. Want ’t broze goedje kon minder goed tegen oom’s twee- en driemaandelijksche verhuizingen.

„Jan,” zei m’n vader dan op zoo’n niéuwe kamer: „Jan, ’k zie me pijp niet.”

„Je pijp leit in gruzelementen door de verhuizing,” antwoordde oom.

Dan teekende vader op ’n nieuwe pijp z’n initiaal J — Johan! — en meestal zette-die ’r de een of andere spreuk op.

En zoo’n pijp hield ’t dan mogelijk ’n paar maanden vol. Mogelijk. Want als oom ’n gezellige driftbui had en z’n hand de tafel betoogend raakte, sneeuwde ’t pijpen.

Nu peinzen jullie misschien en waarlijk, dat de twee broers ’t niét met mekaar konden vinden. Mis hoor! De uiterlijk-driftige en de innerlijk-driftige deeên niks zonder mekaar, waren volkomen-trouwe en toegenegen kameraden, ’r Passeerde geen avond of ze hokten met de wederzijdsche vrienden, dronken ’n glas bier, rookten pijpen tot de kamer ’n Londensche mist werd.

Eens kreeg vader ’n kwaadaardige kou te pakken, ’n bronchitis met beginnende pneumonie. Oom Jan ging in geen weken naar bed. In de alkoof van vader — ’k spreek nog altijd in ’n vér-geleden, öngetrouwden tijd — had-ie ’n matras op den grond gelegd. Daar lei-die as ’n trouwe hond op z’n broer te passen. Bij ’t minste geluid was-ie wakker. Al dee vader in z’n ziekte nog zoo kribbig en lastig: oom Jan kauwde op z’n binnenwang — van drift geen