Schetsen, deel 9

198    BABOE.

warmte die den vijver in spartlende vlammingen hield. Maar de zomer werd hollandsch-kil, ’n zomer met maartsche vlagen, vinnige stofwerrelingen. Baboe wandelde verkleumd de schelppaden op en neer, school in de schuur, kwam bij in de keuken als de kachel brandde. Toen wou ze terug naar Java. Ze zei ’t gebukt en angstig èn met oogen die verliefd naar Minny, ’r troetelkindje, keken. En omdat ze hangerig werd, hangerig en slordig, en ’r niks tegen te doen viel als baboe’s ’t heimwee kregen, plaatste mevrouw ’n annonce, waarin *n Baboe zich aanbood om naar Indië te repatrieeren met ’n Hollandsche familie. Goed en geduldig voor kinderen — vrij van zeeziekte — stond r bij. Er kwam antwoord van een ambtenaar met verlof. Begin October had-ie ’n baboe noodig. Begin October. ’t Was eerst Augustus. Nog bijna twee maanden. Baboe accepteerde met *r tikje blijheid en begon de nare, koude, rauwe dagen te tellen. Ze had ’r al acht geteld, toen ze kuchte, lang benauwd kuchte, 's Nachts hield ze V mond gegroefd in ’r kussen om Minny niet wakker te hoesten, toi ze bijkans stikte, vreemd gurgelde als ’n grommende hond. Bedaarde ’t gekriebel, zakten de koortshuiveringen, dan vouwde ze V bruine handjes en bad. Ze bad als christin, kinderlijk geloovend. Ze bad in verlangen naar de zee en ’t land waar ze geboren was. Ze bad, tèlkens denkend aan de dagen, de dagen, die vadzig kropen in wissling van warmte, onweer, kletterregen, noordewinden. Zoo bad ze zich in slaap, de wonderlijke slaap die wiegt op rythmen van adem, en breed als de nacht, kent geen kleur van gelaten.

„Baboe is verkouden," zeiden de groote kinderen.

„In huis blijven," zei mevrouw vrindelijk.

In huis werd ’t warm. De kachels brandden. De heele familie had ’t koud. Zóó’n hollandsche zomer