Kleine vertelsels

DAG BIJ SIEN    93

„Een pakje mevrouw?”

„. . .’n afgedragen rok, wat snippers en dan ’n heeleboel beenen die je verkoopen mag — beenen van de soep van gister.”

„Dank u wel, mevrouw.”

Sien dribbelde naar de keuken. Wij haar na. Moeder liet haar altijd de vodden en beenen verkoopen. Daar had ze dan ^Jn wekelijksch extraatje van. In de keuken, netjes ingeknoopt lag ⁵t pakje klaar.

„Nou — d’r zit heel wat in”, zei Sien tevreden: „sjongen, sjongen wat ⁵n beenen van de week! Jullie heb me aardig gekloven, hè!”

„Sien haast je nou wat!”

„Ja, ja, jongeheer!”

„Kom dan Sien!”, klaagde zus.

„De pannekoeken!”, riep ik.

Hè, zoo’n hèelen dag bij Sien, en spekpannekoeken eten, dat was me zoo iets.

Wij lieten haar geen oogenblik alleen, holden de gangen door, zoenden moeder nog eens — toen op weg.

Druk-babbelend liepen we mee. Zij had ouwe, beenige rimpelhanden met koperen ringen.

Eerst kocht ze balletjes, toen kregen we ’n glas melk — zoo snoepend kwamen wij bij haar „thuis”.

Ik weet nog op een haar na, hoe ⁵t er bij Sien uitzag.

Ze woonde op een kamertje, twee-hoog, achter. Er stonden bloempotten voor ’t raam dat uitkwam op een binnenplaats. Er hingen prenten aan den wand met oorlogsschepen en admiraals en tegen den schoorsteen had ze het Prinsesje gespijkerd tusschen een ouden kalender en een reclamekaart voor scheerzeep. Wij kinderen keken niewsgierig rond, bewonderden de snuisterijen op de latafel, bewonderden de prenten, speelden met ganzebord en pepernoten.