Kleine vertelsels

138    MIJN BEGRAFENIS

ziet slapen op d’r koetsen, weetje hoe laat ’t is en den heelen volgenden dag ben je ongenietbaar, laboreer je aan de naweeën van dingen, die niet tot je sfeer behooren, is *r ’n bepaalde dégout in je tegen je belegde boterham, na dien waanzinnigen overvloed van kreeft, Fransche schotels, sausen etc. Ik weet wel, dat die zucht naar iets anders, dat verlangen bij tijden naar buitengewoons onverdedigbaar is en tot het laatste drab van ónwijsgeerig leven behoort, maar allemaal hebben we van die zinnelijke stuipingen. Wat ’n troost is.

Wanneer ik een éérste-klas-begrafenis zie trekken door de straten, heeft dat altijd iets touchants voor me. Ik verbeeld me lijk te zijn. Ik stel me voor dat ik onder het zwarte laken lig, dat die kransen voor mij zijn. Als er véél volgkoetsen zijn, vind ik dat aangenaam en de belangstelling der omkijkende menschen gaat me persoonlijk aan het hart. Ik herhaal, dat ’t geen spot is. Een éérste-klas-begrafenis is de grootste fuif van je leven, als je zélf onder de kransen ligt. Ze kostje, om te beginnen, persoonlijk geen cent, geen minuut finantiëele zorg. Je nabestaanden betalen. Die deelen óók in de eer van de éérste klasse. Uit den benauwden doofpot van je kleinburgerlijkheid, wor je plotseling kosteloos, in het volle straten-lawaai gebracht, gereden in je eigen equipage met bedienden in ornaat, die respect voor je hebben. „Mijn jongen”, zegje tot jezelf: „Wat verheffend en touchant als je letterlijk begraven ligt onder kransen. Als je goed telt, al je familie, je ooms, je neven bij elkaar, krijg je nog meer volgkoetsen dan de meneer die daar rijdt. Wat zal dat deftig en aandoénlijk zijn, mijn jongen. Je heele leven ben je door geen lakeien bediend en nu loopen er dozijnen om je kist en bij de portieren van elke volgkoets. Wat staat hun dat kostuum, de zwarte livrei schoon. Welk een tonige eenvoud van zwarte tressen. Je boft, mijn jongen. Eindelijk steek je dan eens anderen de oogen uit. Het heeft lang geduurd, maar nu ben