Kleine vertelsels

DE ZANGER    129

Verveeld schudde Jozef het hoofd. Hij leek een offerdier. Dien zelfden morgen was hij uit Duitschland aangekomen. Drie jaar geleden had ie Holland verlaten om negotie te drijven. ⁵t Was hem tegengeloopen. Ze wouen ’r niet an. D’r waren te veel concurrenten. Toen, te trotsch om z’n familie te zeggen dat ’t mis was geloopen, had-ie ’n poosje gescharreld van alles en nog wat, had ’s avonds ’n kleinigheid verdiend als figurant in een Duitsch provincietheater, was opgeklommen tot korist, verdiende zeventig Mark in de maand — en nou ’t theater gesloten was met de zomermaanden, was-ie voor ’t eerst van z’n spaarduiten over komen waaien. Als marskramer vertrokken, als korist terug

— als zanger — als artist. ’t Had ’n heele bereddering gegeven, toen ze z’n berichten kregen: Joozep an de opera. Op dien afstand nam alles grooter afmeting aan. ’t Ouwe, bruin-verdroogde moedertje liet ’t zich zesmaal voorlezen, vertelde an iedereen van d’r zoon die bariton was en in opera’s zong, net zoo as op ’t Leidscheplein in de opera van Van der Linden.

,,Mijn zoon die doet daar ginder net wat Orelio doet

— niks minder — mijn zoon geniet eer — die zingt in ’t theater van ’n koning . . . stofte ze en elkeen liet ze een glas zien dat-ie haar gezonden had, een glas met het inschrift ... An meine Mutter .. . èn de Ansicht-bneïkaarten uit Duitsche plaatsjes, met kasteelen, watervallen, bergen en hotels. Daar had ze een verzameling van angelegd. Er was geen dag voorbijgegaan — of in de Breestraat, waar ze met groenten ⁵s zomers en met gedroogde visch ’s winters stond, sprak ze van haar zoon, die bariton was en geld as wè.ter verdiende

Plots kwam de laatste Ansichtskarte (met een paleis op den top van een berg) die de tijding bracht dat Joozep een week vacantie had en op v/eg was. Ze had hem van den