Kleine vertelsels

ANGSTAVOND    125

„Kallem! Kallem, wrou,” suste meneer, met lijzige breedheid van gebaar en weer harder: „Jans, laat Caesar en Pluto los!... Doe ze de muilkorve af.”

Ferm opende hij nu de deur. Dat wil zeggen: de koperen ketting bleef in den haak. Er kwam dus een kier van een handbreedte, waardoor geen misdadiger zou kunnen binnensluipen, zelfs al ware hij tweemaal schraler, tweemaal knikkebeenachtiger dan mijnheer Duimelaar.

Het keeshondje wefwefte in de armen van Jans.

„Wie is daar? Wat motte jullie?” bralde mijnheer.

„Een arreme, ongelukkige . . .”

„Watte? . . . Mot jij zoo laat komme bedele! . . .”

,,’n Schandaal! ’n Schandaal!” riep mevrouw.

„Zwijg wróü,” zei meneer plechtig.

„Een arreme, ongelukkige vrouw, meneer!. . . Ach God, geef u asjeblief ⁵n dubbeltje, da ’k bij ’t Heilsleger . .

„Ruk uit! Alle donders!” vloekte meneer en gaf ’n duw tegen de deur.

Ontzetting.

Gelijk een donderslag bij helderblauwen hemel — of om een meer frisch beeld te gebruiken: gelijk een dynamiet-bom die nachtegalengekweel verstoort, bonsde de schrik, de roodgierende paniek door de hoofden van mevrouw, mijnheer en Jans.

De moordenaar: er was geen twijfel meer, de bedelares had handlangers, had zijn voet tusschen drempel en deur gezet.

Ganschelijk ontzet, met verwilderde oogen, duwde meneer, duwde mevrouw, duwde Jans. De deur week schuin uit, maar de voet bleef er tusschen.

„Waarom heb je ope gedaan!” jammerde mevrouw Duimelaar, geboren Babs.

„Kallem! Kallem wroü,” zwaar-sprak mijnheer: „vuile,