Kleine vertelsels

FONDANT    119

„Zouen we nou maar niet gaan verzitten?”

„Hè, nee, tante!”

,,’t Is zoo dol mevrouw, om nog éven te blijven.”

„Jullie bent kinderen.”

„Vanmiddag heb ’k ⁵n mijnheer aan ⁵t strand gezien en die bleef nog zitten, toen ’t water ’n heel eind ver was. Toen moest-ie z’n kousen en schoenen uittrekken. Nee Jet, ’t was om te gillen.”

„Was dat die met de roode snor?”

„Precies-die.”

„Neem u nou nog een fondant, mevrouw.”

„Nou nog ééntje.”

„Die in ⁵t goudpapier is heel lekker. Daar zit geglaceerde kastanje in. Proef u wel?”

„Pas op de golf, Jet!”

„Nee, die komt niet zoo ver ... Jij nog, Corrie?”

„Zijn d’r nog van die ulevellen?”

„Nog een.”

„Nou zal ik beter oppassen. Hier heb je ’t papiertje.” „Waarom lach je zoo?”

„Nee maar, wat ⁵n onzin! Aa-a-a-a! Nee maar ’t is om te gillen:

„Hij die U minnen zal tot aan zijn dood „Heeft wenkbrauwen en haren rood.”

„Da’s de meneer uit den badstoel vanmiddag!”

„Kom meisjes, doe niet zoo kinderachtig! Zouen we niet gaan verzitten? Kom Hendrik!”

„Toe tantetje, nog één golf!”

„⁵t Wordt zoo guur, kinderen.”

„Oe! Oe! Hoera!”

„Hè, dat scheelde weinig!”

„Sta u maar op, tante—wij zullen uw stoel wel verzetten.” „Roep oom nou ook. Z’n voeten zullen nat worden.”