Kleine vertelsels

n8    FONDANT

„Nee, die niet. . . Die ulevel.”

„Is d’r ’n vers bij?”

„Wacht even . . . Hier heb j’t.”

„Laat ’s lezen ? „Bij ’t slaan van elk liefhebbendhart> komt. . .” Hè hoe jammer . . . Daar waait ’t weg.”

„Zou ’t vloed zijn?”

„Dat kun je toch wel zien.”

„Dan kunnen we hier ook niet langer meer blijven zitten.” „O, nog wel een tien minuten.”

„Prachtig is de zee, hè, als ⁵t zoo donker wordt.”

„Zie je dat witte wolk-ie — daar is de zon onder gegaan.” „In de verte heb je de vuurtoren.”

„Wat ’n licht! Je zou zweren dat ’t vlak bij was.”

„Krijg u ’t koud, tante?”

„Ja ’t is altijd koel aan ’t strand ’s avonds.”

„Jongen, jongen, wat komt ’t water opzetten!”

„Zou oom geen kou kunnen vatten?”

„Welnee. Die dut hier eiken avond.”

„Zou z’n sigaar niet kwaad kunnen?”

„Z’n sigaar. Waar is z’n sigaar?”

„Hij heeft ’m laten vallen.”

„Nee, niet meer oprapen, Gor, nou rookt-ie ’m toch niet meer.”

„Kijk ’s, daar gaat een jacht. Hoe eng om ’s avonds te zeilen.”

„Hè! Haast met ’t zeil in ’t water. Vreeselijk angstig! Oe! Oe!”

„Oe, oe!”

„Öe!”

Tante en Gor en Jet springen met angstige gilletjes op. De vloed is in eens met zoo’n kracht op komen zetten, dat ’t water tot aan de verlakte laarsjes spat. Maar ’t loopt dadelijk weer terug.