Kleine vertelsels

ii4    HEVIG AVONTUUR VAN TANTE MIJNTJE

Opschrikkend, met bevende luistring, hoekte tante Mijntje in haar stoel.

„Kaatje! Kaatje! Bè-je nog achter, Kaatjèèè?”

Geen antwoord. Had ze zich zoo vergist? . . . De hond had zeker gegeeuwd . . . Watte schrik . . . Watte schrik . . . De schrik zat in haar beene . . . Hèhè! . . .Hèhè! . . . En vrindlijk-lief, klaarwakker, praatte ze nog eens met den dikken puck. ,, . . . Wat dee je me schrikke . . . Mag je zoo geeuwe, stoute hond! . . . Wil jij wel is gauw gaan legge ?” . .. „. . . Ja-a-a!”

Watte ? . . . Watte ? . . . Nou had ze z⁵n bek zien vertrek-ke . . . Z’n zwarte glinsteroogen glansden, alsof-ie zoo net wat gezegd had . . . Met open mond, starrende oogen keek ze naar den luierstoel, waarin de puckhond te slaapwiebelen zat, met breede vetplooien om den nek. En voor ’t laast koud-huiver angstig, juist terwijl Toto geeuwde, vroeg ze: . . .„Spréék ... jij . . . Toto?” Geen antwoord. Goddank! Ze sloot d’r oogjes — maar op eens duidelijk, hoorde ze somber zeggen: „Geef mijn ⁵n stukkie koek ...”

Tante Mijntje zakte zachtjesweg in ⁵n flauwte, uit welke zij gewekt werd door ⁵t harde luien van de deurschel. Neefie Bennie stond op de stoep. Ze zoende ⁵m haast, gaf ⁵m drie stukken boterkoek en van af dien spookachtigen avond werd zij lid van een mystieke vereeniging van geestenbezweerders als anderszins.