Kleine vertelsels

CORRIE    107

geheel leeg, met de tinnen hulzen stuk-getrokken. Er lag een omgeworpen glas naast een kurketrekker en er stond een blikken doosje met Engelsche wafeltjes. Dèt zag hij het eerst. Toen bleef hij met bijna sentimenteele triestigheid kijken naar Corrie’s moeder, die in den rieten leunstoel hing, mond wijdopen in snurking, handen geklemd om de leuningen. Haar dik gezicht was rood van verhitting. Op ⁵t voorhoofd lag een natte doek.

Twist bewoog niet. De slingerklok tikte, het snurken sleepte zacht door de kamer. Het was alles in eens duidelijk. De portgeur sloeg hem tegen uit de lage, vale tuinkamer, waar de meubeltjes verduwd stonden, waar de nog volle flesschen op het bruinhouten kastje de eenige weelde waren. Kort keek hij. Het was een pijnlijke, brute revelatie. Zonder geluid deed hij de deur dicht, liep op de teenen terug naar zijn kamer. Net bij tijds. De buitendeur plofte rustig in het slot, voeten bewogen voorzichtig in de gang en er kwam even rust.

Dan werd er weer op zijn deur geklopt.

„Entrez!”

„Hier is de inkt, meneer.”

„Breng je ⁵t nu tóch zelf Corrie?”

„O jawel. . . u ziet me voor veel zieker an dan ik ben. Malligheid hoor! . . . Mama is niet erg lekker . . . wat hoofdpijn.”

„Ben jij de inkt gaan halen?”

„Ik? . . . Welnee . . . Hoe komt u’r op? . .. Nee da’s óók ⁵n vraag! ⁵k Mag toch niet in de avondlucht! . . . Nee dat heeft ma gedaan... Maar nu is ze wéér niet goed... Wat migraine ... De koffie zet ma. . . strakjes zal ik ze wel binnen brengen. . . Wil u ’n haarspeld voor ’t kurkje van ^Jt fleschje?”

Bleek, licht-bezweet stond ze in den lichtkring der