Schetsen, deel 12

214    LATE HERFST.

Hij opgeschrikt, keek me suffig, met oogen waarvan ⁹t wit dooraerd was, als in niet-herkennen, aan.

„Wat hindert u? — Toe, wees ’ns vertrouwelijk," zei ⁹k meelijdend.

Toen kwam ’t ’r uit.

„Als u je mond voor m’n vrouw houdt,” praatte-ie mat: „die hoeft ⁹r niet, nog niet, van te weten — al merkt ze ’t toch. Sinds de geboorte van m’n zoon pieker ik. ⁹n Mensch moet niet te veel vreugde hebben — dat breekt op. Na zes jaar getrouwd te zijn, op mijn leeftijd, ’n kind te krijgen, *t heeft iets van ’n bijbelsche zegen, en den nacht dat de vroedvrouw ’t me in m’n armen lei, heb *k me als ’n oud-testamentarische koning gevoeld. En nou — telkens in gezelschap, of als ’k alleen zit — da’s de dementie van den ouwen dag — niemand hoeft me wat wijs te maken, ’k weet ’t zelf — krijg ’k ’n zoo machtig gevoel van schuld over me — ’n héél wat drukkender last dan de angst om dood te gaan, die ’k nooit heb gekend! — dat ’k de verwijtingen niet van me af kan zetten. Zoolang m’n moeder, m’n ongelukkige zuster leefden, heb ’k me gekant tegen wat iéder man hebben mag, ben ’k ’n kerel geweest, ’n vent uit één stuk. Toen heb ik iets misdadigs gedaan. Je merkt ’t niet in je kwaje roes, niet in de gelukkige jaren met z’n tweeën — nee, ’k ben eerst weer wakker geworden als oud-testamentarische koning — met z’n drieën. Wat heeft ’t jongske van mijn witte haren te wachten ? Niemendal. Wat kan ik voor ’m zijn, als-ie vijftien, zestien is, de meeste hulp en voorlichting van ’n vader noodig heeft? Niemendal. Wat kan ik, te oud èn te onbemiddeld voor ’n levensverzekering, ’m nalaten? Niemendal. Als-ie berooid in ’t leven z’n weg moet vechten, wat kan z’n herinnering aan ’n vader zijn? Niemendal. Dat niemendal, dat eeuwig