Schetsen, deel 12

LATE HERFST.    213

ik zelf ’t sterkst. Dat komt...”, haperde hij, onzeker of-ie me in vertrouwen zou nemen, en z’n oogen leken vochtig te worden: „dat komt omdat ’k misschien wat óüwer word — misschien — ’t is om te lachen, niet, als *n man van zeventig ’r „misschien” bij zegt? Laten we ’r niet verder over praten. Dat is zeker: je ben nooit te oud om te leeren.” Hij eindigde met ’n zoo pijnlijken glimlach, dat 't me zeer dee, en ’k in dwaze impulsie opstond, om z’n hand te drukken, ’k Zou ’t gesprekje niet onthouden hebben, als ⁹t vrouwtje zich niet dezelfde week, met zeer duidelijke ontrusting in *r stem, beklaagd had. Soms kon-ie, babbelde ze uit, heele uren in ’n andere kamer gaan zitten, om ’t werk te doen, dat-ie anders ’s avonds bij haar in de huiskamer deed. En als ze dan op ’r kousen de trap bestapte, om ’m niet te storen bij ’t binnenbrengen van ’n kop thee of ’n kop koffie, overviel ze ’m herhaaldelijk in ’n afwezig staren, terwijl-ie nog geen pen op ’t papier had gehad. Dat maakte ’r angstig. Als ze aandrong, of ’m iets hinderde, gaf-ie ontwijkende antwoorden, zocht z’n toevlucht in ’n brusk driftig-doen, waarvoor-ie later excuus vroeg. Of ik ’r me mee bemoeien wou? Of ik ’t ’ns wou probeeren ? Ik weigerde vriendschappelijk, ’t Is nooit raadzaam je in zulke kwesties, waarachter ’t een of ander dispuut kan schuilen, te mengen. En 'k zou ’t beslist gelaten hebben, als ’k den ouwen buurman niet kort daarna op ’n bank in ’t bosch, in zulk *n downe stemming had aangetroffen, dat ’k vanzelf an ’t praten raakte.

„’kHeb u al driemaal hardop goeien-middag ge-wenscht — misschien hoort u 't de vièrde keer,” verweet ik bezorgd: „wel foei, wie zit ’r op zulk ’n heerlijken middag in z'n eentje te droomen, als-ie thuis ’n vrouw en ’n jongen-om-op-te-eten heeft!”