Schetsen, deel 12

212    LATE HERFST

aard voor ⁹t drie-jarig ventje, ’n Ander woord kan *k ’r niet voor gebruiken — hij dee roerend-teer, toch stug. Soms greep-ie den wilden rakker onstuimig in de armen, drukte ’m tegen zich aan, zoende ’m, schaterde bij ’t verweer van den bengel, die ’t zilver haar in de vuistjes berukte. Dan, in stroevere stemming, hinderde ’m ’t druk, levensvol geraas, zette-ie booze oogen als Sjef door de gangen holde, kinderlijk-uitgelaten tekeer ging. Verweet je bedekt dat ze ’t kereltje zonder toezicht lieten ravotten, tot bij den weg met de fietsers en boere-karren — dan keek-ie ernstig, zei dat z’n zoon uit eigen oogen moest leeren zien. Lachte je hoofdschuddend over ’n réprimande bij ⁹t kwikzilver-gestoei van den lekkeren dief, dan kon-ie ontstemd opstaan, ’n bezigheid voorwenden, om de kamer uit te loopen.

Vertrouwelijker met ’m geworden, lei ⁹k ⁹m op ’n dag, toen we alleen waren, ⁹t vuur aan de schenen. ’tHad me geërgerd, dat-ie ⁹t schaap toegesnauwd had over ’n niets, ’n beetje luidruchtigheid.

„Iemand die u niét kent,” begon ⁹k voorzichtig: „zou, als hij u bij woonde, gelooven dat u weinig van ’t kind houdt, zóo als u uit den hoek kan komen, brombeer!”

Hij antwoordde niet dadelijk, werd bleek. Meenend dat-ie ’n driftige bui bedwong, zooals-ie meer dee, vervolgde ik in denzelfden wijzen toon: „’n kind is ’n kind — met ⁹n kind moet je geduld hebben, en al wor u ⁹r boos om, zeggen móet ⁹k ’t, dat u ’n beetje meer geduldig kon zijn.”

De les was m’n mond nog niet uit, of ’k had ⁹r spijt van.

⁹t Zilver-wit hoofd zwaarmoedig schuddend, sprak hij de kamerstilte toe: „Je heb gelijk, mevrouw — m’n vrouw heeft 't ook al ’n paar maal opgelet —