Schetsen, deel 12

LATE HERFST.    211

die ’r voor betadlt — met ⁹n eigen vrouw is dat anders. M’n zuster heeft ’n lang leven gehad. Ik was negen-en-vijftig toen ze stierf — négen-en-vijf-tig had ’k me vrijheid, met al grijzend haar. ’n Jaar later trouwde ’k ’t buurmeisje-van-bo ven, dat ons in de laatste omstandigheden als ’n engel geholpen had. Zij vijf-en-twintig, ik zestig — de menschen spraken ’r schande van. Toch had *k fatsoenlijker geleefd dan de meeste jongeren-van-dertig, die ⁹n vrouw zoeken als ze van alles beu zijn. Wandelden we op straat, dan keken de meesten ons na — zaten we in ’n koffiehuis: ’r was gegiegel — sprak ’n vreemde ons an: m’n vrouw heette m’n dochter, en als je ’t abuis herstelde, keken ze met zoo’n hinderlijke verwondering, bedwongen lachjes, quasi-geestigheid, dat je moeite had geen dingen van drift te doen. M’n heele leven was, om ⁹r geen groote woorden voor te gebruiken, één gebondenheid geweest en nou ’k de vrijwillige liefde van ⁹n jonge vrouw had gekregen — want, och hemel, geld heb ’k nog niet! — moest ’k de lastertongen, de vuilheden, de bruutheid van de menschen mijden. Om aan den overlast, die vooral m’n vrouw ondervond, ’n eind te maken, hebben we ons afgelegen villaatje hier gehuurd — veel goedkooper dan de étage in de stad — en met ’n spoor-abonnement neem ’k nou m’n baantje waar. Als u ons niet opgezocht had — wij hadden ’t zeker niet gedaan” ....

Zoo ongeveer verhaalde-ie van z’n verloren jeugd en z’n huwelijk, uitvoeriger — dat spreekt vanzelf — dan ik ’t nababbel. Z’n grijze oogen beglimlachend, knikte de jonge vrouw bij al wat hij zei. Ze was dol met ’r man, dol met ’r jongen, die op den vader leek. ’t Eenige dat me ⁹n poos bleef bevreemden was de teedere stugheid van den grijs