Schetsen, deel 12

GESTOORDE WEELDE-WANDELING.

’n grijnzende kindermeid, opkijkend van ’r vrijage met ’n veld-artillerist. Maximiliaan Braat, vet-schouderig voortstappend, ’t achterhoofdsvel als ’n gerimpelde buidel tegen ’t boord, deed of-ie niets hoorde.

„Geldersche worst — je houdt ’t leertje in je hand,” kwelde ’n fietser die voorbij-reed. Geen trek bewoog op ’t gelaat van den wandelaar.

„Meneer, je ben eerder thuis as je hond,” schamperde ’n vent die op ’n bank ’n pijpje belurkte. Met bijna majesteitelijke kalmte kuierde de martelaar voort, ’t Was vandaag ’t paroxysme van Hollandsche ongemanierdheid. Z’n bottines kraakten — Jimmy’s halsband tinkelde als ’n verwijderd carillon — de heele foule aankomende, voorbij-stappende wandelaars deed onbeschoft, glimlachte eindeloos — en wat nog nooit gebeurd was, wat de publieke onwellevendheid téékende: er begonnen enkele kwajongens, sarrend achter Jimmy aan te loopen.

Toen, bij een hernieuwde plagerij van een der treiterende bengels, die luidruchtig beweerde, dat-ie nog nooit zoo’n g[é ést-van-’n-hond, achter ’n vetten rug had zien voortsleepen, slierde de stok van den heer Braat als ’n dreigende speer naar de belagers en z’n vertoornde mond sprak:

„Scheer je weg, vlerken! Heb je nog nooit ’n hond gezien?”

Zonder ’t schaterend antwoord der deugnieten af te wachten, z’n fiere houding hervattend, stapte hij vlugger, gevolgd door de vroolijk-klepperende schelletjes. ’t Hielp vandaag geen sikkepit, ’t Leek of’t voorjaar de menschen in ’t bloed zat. Zóó als ze in z’n buurt kwamen, trokken ze malle lach-gezichten, stieten ze mekaar aan, fluisterden, keken van z’n lichaams-welvaren naar ’t eenig schepsel, dat z’n genegenheid had. Trotscher z’n borst stuttend, bewuster den nek tegen ’t boord, ongenaakbaar in ’t