Schetsen, deel 12

GESTO ORDE WEELDE- WANDELING.    203

met negatie der glimlachende burgerij, den forschen neus omhoog houden. Hij voelde dat-ie *r met z’n gekleede jas, z’n helder linnen, z’n hoog-zijden hoed, z’n aangenaam-krakende bottines kéürig uitzag. Soms werd-ie gegroet, soms groette-ie zelf, spaarzaam, alleen de zéér geziene cliënteele. De hoed zwonk dan van ’t hoofd breed-uit doch kalm, terwijl alvorens de rechterhand den stok naar de linker overbracht, ’t Was ’n gebaar van beheerschte zelfgenoegzaamheid, de groet van ’n niet serviel man, ’n saluut dat ontzag dwong en door den zwaai naar de wolken, boven ’n platte werkelijkheid steeg.

24-A, den anderen hofleverancier voorbij, werd de straat leeuwtjes-loos, groeide de menigte Zondag-wandelaars, rijtuigen, auto’s, ’t Glunder weertje, na weken kou en regen, lokte de menschen met stroomen naar buiten. De trams naar de zee zij waren propvol. De heer Braat lette ’r niet op. Zoo-lang-ie zich herinneren kon, had-ie op *n vrijen dag de tram gemeden, minder bij wijze van sport, dan ter wille der hondjes, die ze niet toelieten.

„Kom Jim, m’n jongske, we gaan anstappen,” praatte-ie zonder om te kijken, ’t Dier, dat na de ziekte zelden blafte, deed de schelletjes opgewekter rinkelen.

Op den lommerrijken wandelweg glimlachte, lachte, grinnekte alles en ieder. De zware beuken leken te meesmuilen — de vogels zwegen in diepsten zelf — de blommetjes in ’t gras, knepen de gele monden — de blaren kuchten giegel-geluidjes — de dames, heeren, knechts, meiden, jongens, bakvischjes, kinderen, kleuters, uitten zich op de oude, onbehoorlijke wijze, ergerlijker, luidruchtiger dan de andere levende schepsels van ’t woud.

„Dikkert, je hondje is ’r vandeur,” ginnegapte