Schetsen, deel 12

198    GESTOORDE    WEELDE- WANDELING.

fiere leeuwtjes, dik in ’t verguldsel, de glimmende klauwtjes, de machtige spreuk „Je maintiendrai”, schenen op de voorpui van Braat, vroeger Bonheur & Co., de uitnemend in de verf statigende, élke halve maand door de Glazen-wasscherij onderhouden magazijn-pui, van raswege te behooren.

Nog eens de deur betastend, in de pose van iemand, die secuur de sluiting controleert, slurpte des heeren Braat’s begeerige, bijna wellustige mond de gouden dampen bij en aan en langs de spiegelruiten, die zijn zondagsch-verzorgde, zwaar-buikige beeltenis tot aan de voeten, inclusief ’t aan ’t leertje rukkend schippertje kaatsten. Zonder eenig voorbehoud: alles mocht er zijn en beloerd worden. Jammer alleen dat de oude Réne Bonheur de officieele aanstelling gemist had, z’n gewezen procuratiehouder niet op dezen blij moedigen Zondag kon aanschouwen.

Kalm-welbewust nam de heer Braat den hoogen zijden voor de Printemps, en-gros-zaak in dames-artikelen, af, doende alsof-ie z’n buren nog heelemaal niet in de spiegelruiten gezien had en boog lichtelijk voor de mevrouw-uit-de-Printemps, die ’m lief-glim-lachend beknikte, om ’m dadelijk achter z’n rug, in ’t spionnetje te beproesten, zoo mal en opgeblazen als de logge, dikke man ’r op z’n Zondags met dat idioot-klein schippertje uitzag. Inderdaad maakte de eenige firmant der firma Bonheur & Co., nu in het vol en malsch zonnetje kuierend, een vrij vreemden indruk. Van nature ’n volgroeid man, niet van de kleinste, geleek hij ónder middelmaat door de onge-meene vetlagen, die z’n lichaam ompantserden, die van z’n buik ’n meelzak, van z’n nek ’n ham, van z’n handen zwoerd-kluiven maakten. Als-ie bewoog, drilden z’n kwallende wangen, bobbelde de nek in bezorgde plooien over den boord-rand, golfden de