Schetsen, deel 12

GESTOORDE WEELDE-WANDELING.

De heer Maximiliaan Braat — voorheen Bonheur & Co. — sloot het veiligheids-slot van zijn magazijn, beduwde ’n paar maal de deur, rustig-berekend-van-gebaar voor de overburen uit de P r i n t e m p s, en-gros-zaak in dames-artikelen, die quasi ’n krant zaten te lezen, bekeek zich gelijktijdig in de glim-ming der vitrine-spiegelruiten, waarachter de nieuwe gordijnen waren neergelaten. Waarlijk alles mocht er wezen. De voorpui, hijzelf èn ’t gladharig schippertje. ’n Krop van sponzig-zwellende ontroering bedrong z’n keurig-gestreken Prince-of-Wales-boord, bij ’t zonnegewiegel, dat de massieve sier-letters Maximilien Braat, ancienne maison Bonheur & Co. in vlamming zette en heele fonteinen klaatrend, sissend, borrelend, sproei-stuivend licht uit de gouden leeuwen der wapen-schildjes zwiepte. Sinds ’n paar weken hofleverancier — dat wil zeggen: Sinds ’n paar weken officieel, officieus was de firma ’t al ’n paar jaar, ja, reeds ten tijde van den ouden René Bonheur, die aan de complicaties van ’n wandelende nier, in Duitschland overleed — sinds ’n drie, vier weken met ’t brevet in de brandkast, stak-ie de gansche straat tot aan nummer 24-A, die ’n collega-hofleverancier was, de oogen uit. De kleine,