Schetsen, deel 12

196    LIENTJE’S    CENTEN.

De kaplaarzen omkraakten z’n kuiten, terwijl-ie op ’t tafeltje toestapte. Met ’n snauwend gebaar, of-ie ’n fooi neerlei, stompte-ie twee rijksdaalders en ’n gulden op tafel.

„Twee kwartjes terug asjeblief,” zei-ie, met z’n stevig lichaam dicht op 't geld, om ’t vast te grijpen, as ’r haarlemmer-dijkies gemaakt werden.

Grootvader, nog altijd zonder ’n woord te spreken, de wenkbrauwen gegroefd dat ze één witte stoppel-lijn leken, stak ’t beverig handje in den broekzak, greep de groote versleten porte-monnaie, knipte ’t mee-bevend slot open, telde vijf trillende dubbeltjes op ’t tafelzeil.

„Afgeloopen,” zei Nelis, de zes gulden toeschuivend.

„En subbiet me deur uit!”, driftigde grootvader met de pijp dreigend.

„Mag ’k Lien geen poot geven — nou we in ’t fatsoenlijke van mekaar gaan?”, vroeg de huzaar.

„Nee,” sprak ’t mannetje met snijdende lippen: „jij ben geen hand waard.”

Daarmee was de geld-zaak uit.

Maar ’s avonds, op ⁹t zolderkamertje, bij de menschen bij wie ze in betrekking was, lag Lientje uren in ’r bed te snikken, omdat ze ’r grootouders niet voor al 't goud in de wereld ’t allerergste had kunnen, had durven vertellen, ’t érgste, waarvoor ze de Heilige Moedermaagd anriep tot ze in slaap viel.

Mei 'oó.