Schetsen, deel 12

LÏENTJE'S CENTEN.    195

rookwolken uit z’n pijp blies: „we zijn an drie-vijf en twintig toe. Hoe is ’t met de rest? Dat wil ’k wel weten dat ik me in mijn tijd ’r voor geschaamd zou hebben, om van ’n meissie te leenen! Drie-vijf en twintig! Vooruit!”

Lientje boog dieper ’r hoofd naar de vensterbank. As ze alleen met ’m geweest was, met dat akelig-dier-van-’n-kerel, zou ze ’r armen om z’n hals hebben geslagen, zoolang hebben gegriend tot-ie weer wóu. Nou, bij grootvader’s grijs-harde oogjes, gejaagd, óp van ellende, telde ze suffig: „En nog is twee-vijftig voor anderhalve maand — dat weet-ie wel, toen-ie schuld bij ’n kammeraad had — da’s vijf-vijf en zeventig — en voor veertien dagen — voor veertien dagen ...”

„Voor veertien dagen?”, viel grootmoeder met de innigste verbazing in de rede, denkend an den gemeenen brief van voor drié weken, den brief waarin-ie de bons gaf: „voor véértien dagen? Dat kèn toch niet!”

„Voor veertien dagen,” praatte ’t meisje dof, en ’r vingers slapten als in bewusteloosheid: „voor veertien dagen ha’k ’m een-vijf-en-twintig gezonden, om de reis na hier te maken — zonder dat-ie gekommen is” ...

„Dat had je óns toch wel maggen zeggen,” verweet ’t grijze vrouwtje, angstig over ’r koffïe-kom naar grootvader kijkend, die enkel z’n wenkbrauwen kneep.

„Nou heb je d’r rekening gehoord,” redeneerde de huzaar: „en nou vraag ik jullie! Mot ik de reiskosten betalen, as ’k ’r geschreven heb dat *t uit is? Mot ik sigaren-geld dokken, as zij tracteert? Over die andere vijftig centen zal ik geen mot maken, al zitten ze zoo-zoo! Blijft vijf gulden vijftig. Daar leggen ze.”